Speaker

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Μεταδιδακτορικός Ερευνητής - Τμήμα ΗΜΜΥ ΑΠΘ

Ο Δρ. Δημήτριος Παπαγεωργίου απέκτησε το Δίπλωμα του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού και Μηχανικού Υπολογιστών το 2013 και το Διδακτορικό Δίπλωμα το 2019 από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του ΑΠΘ. Η διδακτορική του διατριβή αφορούσε τον έλεγχο συνεργατικών ρομπότ χρησιμοποιώντας δυναμικά συστήματα και επιβολή περιορισμών, ενώ τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν κυρίως την φυσική αλληλεπίδραση ανθρώπου-ρομπότ και την παραγωγή κίνησης σε πραγματικό χρόνο με χρήση δυναμικών συστημάτων. Η διδακτική του εμπειρία περιλαμβάνει την επικουρία στην διδασκαλία των μαθημάτων "Συστήματα Αυτομάτου Ελέγχου Ι" και "Ρομποτική" του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του ΑΠΘ. Είναι συν-συγγραφέας 15 εργασιών σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και συνέδρια και έχει λάβει μέρος σε 3 ευρωπαϊκά και εθνικά ερευνητικά έργα που σχετίζονται με τη συνεργασία ανθρώπου-ρομπότ.

Το θέμα της ομιλίας του...

Έλεγχος ρομπότ που συνεργάζονται με τον άνθρωπο

Για περισσότερο από τρεις δεκαετίες, τα ρομπότ αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της βιομηχανικής παραγωγής παγκοσμίως. Μέχρι και σήμερα, τα βιομηχανικά ρομπότ τοποθετούνται σε ένα περιορισμένο και πλήρως δομημένο περιβάλλον εργασίας, ενώ ο προγραμματισμός τους γίνεται με σκοπό την εκτέλεση μίας και μόνο συγκεκριμένης εργασίας, π.χ. λήψη και τοποθέτηση αντικειμένου. Οποιαδήποτε άλλη εργασία απαιτεί τον επαναπρογραμματισμό τους. Οι βιομηχανικές ανάγκες έχουν οδηγήσει στην χρήση ρομπότ μεγάλης ισχύος, τα οποία είναι ικανά να χειριστούν μεγάλα φορτία ή/και να λειτουργούν σε σχετικά μεγάλες ταχύτητες, πρωτίστως για την βελτιστοποίηση του χρόνου παραγωγής, γεγονός που καθιστά την λειτουργία τους κοντά στον άνθρωπο επικίνδυνη. Συνεπώς, για λόγους ασφαλείας, το περιβάλλον εργασίας του ρομπότ θεωρείται, μέχρι και σήμερα, απαγορευμένη περιοχή για τον άνθρωπο, με την χρήση περιφράξεων ή/και σημάνσεων ασφαλείας να αποτελούν το μέσο αποτροπής της ανθρώπινης παρουσίας στον χώρο αυτόν. Τα τελευταία χρόνια, λόγω της εξέλιξης της ρομποτικής, τα ρομπότ ωθούνται εκτός του βιομηχανικού περιβάλλοντος, με την χρήση τους να επεκτείνεται σε κοινωνικά περιβάλλοντα, στα οποία η αλληλεπίδραση με τον άνθρωπο επιβάλλεται, τόσο σε φυσικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Κάποια παραδείγματα τέτοιων χρήσεων αποτελούν: η λειτουργία των ρομπότ σε οικιακό περιβάλλον, η φροντίδα τρίτης ηλικίας, η υποβοήθηση του ανθρώπου στο χειρουργείο και η εύρεση/διάσωση επιζώντων. Ταυτόχρονα, η εξέλιξη της βιομηχανίας απαιτεί την κατάρριψη του φράγματος μεταξύ του ανθρώπου και του ρομπότ, καθώς η μεταξύ τους συνεργασία προβλέπεται να επιφέρει βελτιωμένη απόδοση και ευελιξία στην παραγωγή. Λόγω των παραπάνω, πρόσφατα προέκυψε η δημιουργία μιας νέας γενιάς ρομπότ, τα επονομαζόμενα «Συνεργατικά ρομπότ» (Collaborative Robots ή αλλιώς Cobots), τα οποία είναι ικανά να συνυπάρξουν και να συνεργαστούν με τον άνθρωπο, να προσαρμοστούν σε πιθανές αλλαγές του περιβάλλοντος, όπως και να μάθουν από τον άνθρωπο. Σε αυτή την ομιλία θα παρουσιαστούν λύσεις για ένα υποσύνολο των προβλημάτων που εμπλέκει ο έλεγχος των συνεργατικών ρομπότ. Συγκεκριμένα, η ομιλία θα επικεντρωθεί τόσο στην επιβολή εικονικών περιορισμών για ασφάλεια και υποβοήθηση του ανθρώπου κατά την συνεργασία του με το ρομπότ, όσο και στο πρόβλημα της εκμάθησης μιας κινηματικής συμπεριφοράς στο ρομπότ